يكى از فرقه هايى كه خود را به معروف كرخى منسوب مى كند، فرقه ذهبيه است. در مورد وجه تسميه آن گفته اند به لحاظ علم كيمياگرى دانستن رؤساى اين فرقه، آن را ذهبيه خوانده اند و مى گويند رؤساى اين فرقه، سالك را مانند طلاى بى غش مى نمايند و تا به اين رتبه نرسد اجازه دستگيرى به او نمى دهند. وجه ديگر آن كه در اين فرقه، سنى وجود نداشته و مشايخ و اولياى آن ها امامى مذهب بوده اند؛ در حالى كه سر سلسله هاى اين فرقه عبارت اند از جنيد بغدادى، احمد غزالى، شيخ ابوالقاسم گرگانى، ابوبكر نساج و ابو نجيب سهروردى كه همه آن ها مذهب غير اماميه داشته اند.

بعضى ديگر از فرق اسلام نيز مانند حروفى‏ها و متصوفه، خود را اهل حق يا حقيقت ناميده‏اند. اما اهل حق، بمعنى اخص نام گروهى است، كه به ايشان با نوعى تسامح على اللهى نيز گويند، ولى آنان على اللهى واقعى نيستند، بلكه عقايدشان آميخته‏اى از اعتقادات «مانوى‏» ، و اديان كهن «ايرانى‏» ، و مذهب «اسماعيلى‏» ، و «تناسخ هندى‏» و ديگر اديان سرى است.