نفوذ صهيونيزم در جنوب آفريقا

جنوب آفريقا براي تجار اروپايي به سال 1486 ميلادي توسط ديانورد پرتغالي "پورتاليمي دياژ" در ماجراي يافتن راهي به سوي هند کشف شد، ليکن مهاجرت اروپاييان به نام مهاجرت سفيدپوستان به سال 1652 باز مي گردد که در اين سال سه کشتي هلندي متعلق به شرکت هلندي هند شرقي در خليج نيل در کنار دماغه اميد نيک پهاوگرفتند و در سرزمين هاي ساحلي آن ساکن شدند.
هلندي ها در سوااحل جنوبي آفريقا ، آفريقاي جنوبي تشکيلات نظامي و بندري و مزارع و باغات فراوان بنا کردند و تا سال 1795 دعوي تسلط بر آن سرزمين داشتند ودر سال هاي بعد نيروي دريايي برتانيا به منطقه تسلط يافت و در عين حال پرتغالي ها ، هلندي ها ، گروه مهاجران آلماني و فرانسوي در مناطق مختلف جنوب به کار زراعت و معدن و ديگر امور اشتغال داشتند و نوعي همکاري بين همه آنان حکم فرما بود و در عين حال مهاجران هندي نيز به کارهاي مزرعه داري ، دامپروري ، و تجارت و صنعت اشتغال داشتند و مساله کشف الماس و طلا در آفريقاي جنوبي و ديگر سرزمين هاي آفريقاي جنوبي موجب سرازير شدن سيل مهاجران اروپايي به اين سرزمين گرديد که منجر به پيدايش حکومت سفيدپوستان و مساله تبعيض نژادي و مشاجرات طولاني با سياه پوستان آفريقايي و بوميان آفريقايي گرديد.
کشوري به نام آفريقاي جنوبي فقط و فقط در سال 1960 به وجود آمد و از ديگر سرزمين هاي جنوب آفريقا جدا گرديد، جوئيش يربوک سال 1972 ترتيب جمعيت آفريقاي جنوبي را چنين مي گويد:
جمعيت کل کشور 000/264/21 نفر
سياه پوستان بومي 000/900/14 نفر
هندي هاي آسيايي 000/614 نفر
رنگين پوستان 000/000/2 نفر
سفيد پوستان 000/000/3 نفر
که 60% از اين سفيد پوستان آفريقاييان هستند، و 40% انگليسي زبان مي باشند و تعداديهوديان که جزو آمار سفيد پوستان آمده اند 990/117 نفر هستند(1) و جدايي آفريقاي جنوبي طي همه پرسي به وجود آمد که فقط سفيد پوستان در آن شرکت کردند و سياه پوستان در آن به حساب نيامدند.
آفريقاي جنوبي به سال 1967 مجدداً اعتبار استراتژيکي پيدا کرد، بعد از آنکه در جنگ اعراب و اسرائيل ترعه سوئز بسته شد و کشتي هاي تجاري مجبور شدند بار ديگر راه دماغه اميد نيک را بپيمايند، در اين شرايط سياست تسليحاتي خاصي توسط فرانسه و اسرائيل در مورد آفريقاي جنوبي به اجراء در آمد و آفريقاي جنوبي به يک هم پيمان تسليحاتي اسرائيل تبديل شد که خود نشانگر درجه نفوذ يهود در اين سرزمين مي باشد.



وضعيت اقتصادي يهوديان در جنوب آفريقا
در نيمه اول قرن 19 ميلادي يهوديان در جنوب افريقا بيشترين تحرکات اقتصادي را داشتند و حلقه وصلي بين تجارت و حمل ونقل دريائي بريتانيا و جنوب آفريقا بودند، در تربيت گوسفند و بز به جهت تهيه پشم و در صيد انواع ماهي نيز فعاليت گسترده اي يافتند و نيز در راه اداره معادن الماس و طلا از سال 18800 به بعد نفوذ کامل يافتند ، بطوريکه 49% کارهاي تجاري و 17% کارهاي صنعتي در دست يهوديان بود، در حاليکه يهوديان فقط 31% سفيد پوستان را تشکيل مي دادند.
هم زمان با گسترش موسسات اقتصادي، موسسات فرهنگي و ديني و اجتماعي و ورزشي و کارهاي هنري نيز در سراسر جنوب آفريقا توسط يهوديان تاسيس شد که در نهايت همه آنان به مصالح يهودي جهاني کار مي کردند.
پيوسته بيشترين کمک هاي مالي توسط يهوديان جنوب آفريقا ارائه شده است. موسسات و انجمن هاي اجتماعي مسئوليت دفاع از هويت و موجوديت يهوديان را به عهده دارند. مجله "جوئيز آفيرز" – شئون يهوديان – در ژوهانسبوگ جهت توجيه جامعه يهوديان انتشار مي يابد، احزاب گوناگون توسط اينان تاسيس و اداره مي شوند.
يهوديان جنوب آفريقا و به خصوص آفريقاي جنوبي، مانند يهوديان آمريکا بيشتر طرفدار ارسال کمک به اسراييل مي باشند تا مهاجرت و کار در اسراييل.
در عين حال اخيراً تعداد مهاجران آفريقاي جنوبي به اسراييل افزوده شده و آباابان وزير خارجه اسبق اسراييل ، ميکاييل کوماي ، لوييس بنکوسي رييس اتحاديه جهاني يهوديان ارتور لورني سفير اسراييل در لندن، جاک جي وزير سابق در اسراييل، اينان از مهاجران آفريقاي جنوبي مي باشند.
مسئولان اسرائيل پيوسته جود و سخا و اقدامات به موقع يهوديان جنوب آفريقا را ستوده اند، در جنگ اعراب و اسراييل به سال 1967، از 000/115 يهودي جنوب آفريقا مبلغ 000/000/98 ليره اسراييلي کمک نقدي به اسرائيل رسيد و قرار شد تا پايان همان سال مبلغ 000/000/140 ليره ديگر ارسال گردد، که اين رقم نسبت به جمعيت يهوديان آفريقا بالاترين معدل کمک هاي يهوديان را داشت.
جوانان يهودي جنوب آفريقا عليرغم زندگي مرفهي که داشته اند به هنگام بروز جنگ بهترين نيروهاي رزمندگان يهودي را روانه ميدان هاي جنگ نمودند.
يهوديان آفريقاي جنوبي در برخورد با سياهان آفريقا برخوردي منافقانه و دوگانه داشتند، در عين حال که دستهاي خود را بر همه کاراي اقتصادي و سياسي و تبعيض نژادي دراز کرده با سفيد پوستان اروپايي همکاري کامل داشتند و از لحاظ دولتي طرفدار سياست تبعيض نژادي و آورنده آن بودند، معذلک خاخام هاي آنان تبليغات فراوان در مورد محکوميت تبعيض نژادي به راه انداختند، بسياري از طلاب و دانشجويان و کارگران يهودي در شورشهاي ضد نژاد پرستي حضور داشتند و به حرکت هاي آزادي بخش کمک هاي سري و يا آشکاري ارسال مي داشتند.
بر طبق اين سياست نظر يهوديان اين بود که در اين ميان هر کس غرق شد يهوديان با آنان غرق نشود، نه با سفيد پوستان باشند و نه با سياه پوستان، نه گرفتار خطرات حکومت اروپاييان بشوند و نه گرفتار محنت سياه پوستان.
در حاليکه حکومت اسرائيل کاملاً پشتيبان استعمار قاره سياه و حامي حکومت سفيد پوستان مي بود(2) و رفتار آنان با سياه پوستان به مراتب زشت تر رفتار آنان با اعراب فلسطين بوده است.
سياست يهوديان در جنوب آفريقا و آفريقاي جنوبي اين بوده است که گروه هاي يهودي به صورت فردي و شخصي با حکومت کار کنند و در کنار حکومت وارد رتق و فتق امور نشوند،و همراه با بدنام شدن و محکوم شدن سياست تبعيض نژادي اينان به دور از اين ماجرا باقي بمانند،به همين مناسبت دولت غاصب اسرائيل عليرغم همکاري آشکار و پنهان با حکومت نژاد پرست رودزيا و استعمار پرتغال در منطقه آفريقاي جنوبي، دولت اسرائيل سياست نژاد پرستي آفريقاي جنوبي را به سال 1964 محکوم کرد، و در سال 1967 سياست تبعيض نژادي را در سازمان ملل متحد محکوم نمود.
يهوديان مقيم جنوب آفريقا به اين نکته يقين دارند که آينده آفريقاي جنوبي و جنوب آفريقا به سود بوميان پيش مي رود و بنابراين جمعيت ها و موسسات يهوديان در آفريقاي جنوبي و رفتاري بسيار محتاطانه و دوگانه دارند، از يک سو دم از برادري و برابري مي زنند و از ديگر سو، ازدواج با سياه پوستان را نپذيرفته همچنان بر حفظ ماهيت خود ادامه داده اند.
آنچه مهم است اين است که ملت آمريکا و بوميان آفريقايي در هر حال کينه و بغض و عداوتي مخفي نسبت به خانواده هاي يهودي دارند و به آنان به صورت عناصر بيگانه مي نگرند. و خداوند ظاهر کرده است آنچه را که ايشان پنهان داشته اند.


مهاجرت يهوديان به جنوب آفريقا
با اينکه يهوديان زيادي در هلند و پرتغال سکونت داشتند و در شرکت هاي تجاري و دريايي نيز کار مي کردند، معذلک تا اوايل قرن 19 هيچ طائفه اي به نام يهودي وارد جنوب آفريقا نشد و اين بدين علت بود که ارباب کليسا و حکومت پرتغال و هلند دوست نداشتند که يهوديان قبل از مسيحيان وارد اين سرزمين بشوند، البته طوائفي از يهود در زي مسيحيت از همان آغاز وارد جنوب آفريقا شده بودند و پيوسته يهودي بودن خود را مخفي مي داشتند.
اولين مهاجران يهودي با کمک و ارشاد کنيسه بريتانيا بعد از کشف معادن الماس در "کمبريل" وارد اين منطقه شدند و باشرکت هاي انگليسي زبان مشغول کار شدند و مقدمات را براي مهاجرت ديگران فراهم ساختند به سال 1867 ميلادي.
بعد از سال 1881 و گرفتاري يهوديان در روسيه، همزمان با مهاجرت يک ميليون يهودي به خاک آمريکا، کانادا و آمريکاي لاتين گروهي از يهوديان نيز روانه جنوب آفريقا شدند و مجموع يهوديان جنوب آفريقا به سال 1910 ميلادي به حدود 000/40 نفر رسيد که اينان در شهرهاي کمبرلي، اودشون، دربان، ژوهانسبورگ، پرتوريا، پلومفو نتاين، جرمانستون و ديگر شهرها ساکن شدند.
يهوديان روسيه غالباً از طبقات محروم و بدون سرمايه بودند که که در عوض بسيار سختکوش و متعصب و مذهبي مي بودند کار تعليم و تربيت و کارهاي تبليغاتي و مذهبي بيشتر در دست مهاجران روسي مي بود.
در آغاز مهاجرت اين مهاجران، يهوديان بيشتر رجال تجارت و اقتصاد به شمار مي آمدند و در کارهاي سياسي و موضع گيري هاي دولتي شرکت نمي کردند،ليکن بعد از صدور وعد بالفور و تبليغات گسترده در اشاعه انديشه هاي صهيونيستي، اين مهاجران يهودي نيز به تدريج هر کدام تبديل به يک صهيونيزم طرفدار اسراييل گرديدند.